23.12.2007
Gökyüzü kara bir çarşaf gibi uzanıyor gecenin ayazında. Sadece dolunay etrafını aydınlatıyor. Yıldızlar saklanmış sanki... Er gazinosundan koğuşlara yaklaşık 100 - 150 metre yürüyorum. Kalbim kırık yine. Basit bir kaprisin esiri olmuş sevgilimin telefonda söyledikleri yüzünden. Ne yapacağımı bilmiyorum bu konuda... Kendimi çaresiz ve zayıf hissetiğim başka bir konu olmadı hayatımda.
- Ozan, her gün yazacak ne buluyorsun?
diyor Hakan, koğuş arkadaşım ben bu satırları yazarken.
İçimdekilerle dışım o kadar zıtki şu an...
Umarım uyuyabilirim. Umarım şafak daha aydınlık doğar yarın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder